آل پاچینو ( آلفردو جیمز پاچینو ) پدر خوانده سینمای جهان
آل پاچینو، به طور کامل آلفردو جیمز پاچینو، (زاده ۲۵ آوریل ۱۹۴۰، نیویورک، نیویورک، ایالات متحده)، بازیگر آمریکایی که بیشتر به خاطر سبک بازیگری شدید و انفجاریاش شناخته میشود.
در آغاز کار
پس از بزرگ شدن در شرق هارلم و برانکس، پاچینو در 19 سالگی به گرینویچ ویلج نقل مکان کرد، جایی که در استودیو هربرت برگهف بازیگری خواند و در بسیاری از تولیدات خارج از برادوی و خارج از شهر، از جمله چرا نامه کج است (1966) , Hello, Out There (1963) ظاهر شد.
. او درسهای بازیگری بیشتری را از لی استراسبرگ گرفت و نقش کوچکی در فیلم من، ناتالی در سال 1969 بازی کرد.
در همان سال اولین بازی خود را در برادوی انجام داد و برای بازی در نمایشنامه آیا ببر کراوات میبندد برنده جایزه تونی شد. اولین نقش اصلی پاچینو در یک فیلم با The Panic in Needle Park (1971) بود، داستانی تلخ از اعتیاد به هروئین که به چیزی شبیه به یک کلاسیک کالت تبدیل شد
ستاره شناسی: پدرخوانده، سرپیکو و صورت زخمی
کارگردان، فرانسیس فورد کاپولا، پاچینو را در فیلمی به نام پدرخوانده (1972) انتخاب کرد که او را به یک ستاره تبدیل کرد.
حماسه یک خانواده گانگستر و مبارزه آنها برای حفظ قدرت در زمان های در حال تغییر، پدرخوانده یک فیلم فوق العاده محبوب بود که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد و تحسین های متعددی را برای پاچینو به ارمغان آورد – از جمله اولین نامزدی اسکار او – برای بازی شدیدش.
در نقش مایکل کورلئونه، پسر گانگستری که با اکراه “کسب و کار خانوادگی” را به دست می گیرد. پاچینو در چند فیلم بعدی خود جایگاه خود را به عنوان یکی از پویاترین ستاره های هالیوود تثبیت کرد.
در مترسک (1973)، او با جین هکمن در داستانی تلخ و شیرین درباره دو اتفاق گذرا همکاری کرد، و نقشهایش در سریالهای سرپیکو (1973) و بعد از ظهر سگی (1975) ویژگیهای مشخصه پاچینو در صفحه نمایش جدیت و خشم انفجاری را به نمایش گذاشت.
او همچنین نقش مایکل کورلئونه را برای فیلم پدرخوانده، قسمت دوم (1974) ساخته کاپولا تکرار کرد، فیلمی که مانند فیلم قبلی خود برنده اسکار بهترین فیلم شد.
چند فیلم بعدی پاچینو به این خوبی عمل نکردند. بابی دیرفیلد (1977) به عنوان اولین شکست او در گیشه پس از تبدیل شدن به یک ستاره قابل توجه بود.
کمدی تاریک … و عدالت برای همه (1979) برخی از به یاد ماندنی ترین صحنه های پاچینو را به نمایش گذاشت، اما کشتی کروز (1980) و کمدی سبک نویسنده! نویسنده! (1982) بلایای بحرانی و محبوب بودند
در فیلم Scarface اثر برایان دی پالما (1983)، پاچینو به نقشی سوزاننده و با شدت بالا بازگشت که او را به شهرت رسانده بود.
پاچینو به عنوان گانگستر تونی مونتانا، اجرای بسیار پرشور و بی بند و باری را ارائه داد که اگرچه توسط برخی دوستش داشت و توسط برخی دیگر مورد تأسف قرار گرفت، اما در زمره فراموش نشدنی ترین های او قرار گرفت.
فیلم بعدی او انقلاب (1985) یک شکست گران قیمت بود و پاچینو تا چهار سال در فیلم دیگری ظاهر نشد
پرواز مایکل جردن را در این صفحه بخوانید.
جایزه اسکار و فیلم های بعدی
دریای عشق (1989) که بزرگترین موفقیت او در این سال ها بود، پاچینو را دوباره به عنوان یک ستاره بزرگ سینما معرفی کرد. در سال 1990 او دوباره نقش مایکل کورلئونه را در پدرخوانده، قسمت سوم بازی کرد و تصویری خنده دار از گانگستر عجیب و غریب Big Boy Caprice در دیک تریسی ارائه داد.
فرانکی و جانی (1991) و گلنگاری گلن راس (1992) که هر دو اقتباسی از نمایشنامه بودند، به مجموعه فیلمهای پرمخاطب خود ادامه دادند و او اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای ایفای نقش مرد کور تلخ در بوی زن (1992) دریافت کرد. ).
از دیگر فیلم های برجسته پاچینو در دهه 1990 می توان به راه کارلیتو (1993) اشاره کرد. گرما (1995)، یک درام جنایی که در آن او در نقش کارآگاهی در حال شکار یک دزد (رابرت دنیرو) بود.
Donnie Brasco (1997)، که در آن او در نقش یک اوباش سطح پایین بازی کرد که ناآگاهانه با یک مامور FBI (جانی دپ) دوست می شود.
و Oliver Stone’s Any Given Sunday (1999). همچنین در سال 1999 پاچینو در مقابل راسل کرو در The Insider ظاهر شد. بر اساس رویدادهای زندگی واقعی، شرکت های دخانیات و تلاش های آنها برای پنهان کردن عوارض جانبی خطرناک سیگار را بررسی می کند
حرفه بازیگری پربار پاچینو تا قرن بیست و یکم ادامه یافت. در سال 2002 او با رابین ویلیامز در فیلم هیجان انگیز بی خوابی بازی کرد و بعداً در Ocean’s Thirteen (2007)، آخرین قسمت از یک سه گانه کمدی محبوب که جورج کلونی و برد پیت را به نمایش می گذاشت، ظاهر شد.
پاچینو پس از اینکه شخصیت عمومی خود را با نقش آفرینی در کمدی جک و جیل (2011) آدام سندلر، در فیلم Stand Up Guys (2012) بازی کرد، نقش یک گانگستر سالخورده را بازی کرد. او انزوای یک قفل ساز شهری کوچک در منگلهورن (2014) و ظهور یک ستاره راک در اواخر عمر در دنی کالینز (2015) را آشکار کرد.
پس از یک سری نقش در فیلمهای بینظیر، پاچینو به گروهی از شخصیتهای رنگارنگ در فیلم روزی روزگاری در هالیوود (۲۰۱۹) اثر کوئنتین تارانتینو پیوست.
او سپس با دنیرو در فیلم The Irishman (2019) همبازی شد، اولین فیلم او با کارگردانی مارتین اسکورسیزی. در درام اوباش، که قبل از پخش در نتفلیکس به نمایش درآمد، پاچینو نقش رهبر کارگری جیمی هوفا را بازی کرد که ناپدید شدن او در سال 1975 باعث گمانه زنی های زیادی شد.
پاچینو برای بازی خود، دهمین نامزدی اسکار خود را به دست آورد. در سال 2021 او به عنوان یک وکیل در فیلم American Traitor: The Trial of Axis Sally ظاهر شد که بر اساس داستان واقعی میلدرد گیلرز، یک مبلغ رادیویی برای دولت نازی در طول جنگ جهانی دوم بود.
در آن سال پاچینو همچنین برای بازی در خانه گوچی به کارگردانی ریدلی اسکات انتخاب شد که بر داستان واقعی قتل مائوریتزیو گوچی، که ریاست برند مد لوکس خانوادهاش را بر عهده داشت، متمرکز است.
کار در تلویزیون و صحنه
پاچینو در بین کارهای بزرگ خود در چندین برنامه تلویزیونی برای HBO ظاهر شد. او برای بازی در نقش وکیل همجنسگرا، روی کوهن در فیلم فرشتگان در آمریکا (2003)، اقتباسی از نمایشنامه دو قسمتی تونی کوشنر درباره ایدز در دهه 1980، برنده جایزه امی و جایزه گلدن گلوب شد.
بازی او در نقش جک کورکیان، پزشکی که در خودکشی بیماران لاعلاج کمک کرد، در فیلم جک را نمیشناسی (2010) همین جوایز را برای او به ارمغان آورد.
او بعداً در نقش شخصیت جنجالی دیگری در فیلم فیل اسپکتور (2013) به کارگردانی دیوید مامت ایفای نقش کرد، فیلمی که در اولین محاکمه این تهیه کننده سابقه دار به جرم قتل اتفاق افتاد.
در Paterno (2018) پاچینو نقش مربی افسانه ای فوتبال پن استیت، جو پاترنو را بازی کرد که شهرت او به دلیل یک رسوایی آزار جنسی که در دوران تصدی او رخ داد، خدشه دار شد.
در سریال شکارچیان آمازون (2020-23)، او یک بازمانده از هولوکاست را به تصویر کشید که گروهی از مردم را که در دهه 1970 در جستجوی نازی ها بودند رهبری می کرد
پاچینو در طول دوران حرفهای خود بارها به صحنه بازمیگشت، به ویژه برنده جایزه تونی برای نقش اصلیاش در آموزش پایه پاولو هومل (1977). او همچنین در نمایشهایی چون ریچارد سوم اثر ویلیام شکسپیر (۱۹۷۳ و ۱۹۷۹)، ژولیوس سزار (۱۹۸۸) و تاجر ونیز (۲۰۱۰) بازی کرد.
بوفالو آمریکایی مامت (1980، 1981 و 1983) و گلنگاری گلن راس (2012)؛ و سالومه اسکار وایلد (1992، 2003 و 2006).
در سال 1992، پاچینو نقش هری لوین، نویسندهای که به خاطر عدم موفقیتش افسرده شده بود را در درام قهوه چینی برادوی بازی کرد.
او بعداً در سال 2000 یک فیلم اقتباسی را کارگردانی کرد و در آن بازی کرد. او همچنین فیلمهای مستند به دنبال ریچارد (1996) و وایلد سالومه (2011) را کارگردانی کرد که نگاههایی از پشت صحنه به دو اثر صحنهای او ارائه میکرد.
در سال 2001 پاچینو جایزه سیسیل بی دمیل (گلدن گلوب برای یک عمر دستاورد) را دریافت کرد. جوایز دیگر او شامل مدال ملی هنر (2011) و افتخار مرکز کندی (2016) بود
منبع:
